Subiektywnie o teatrze

warszawski blog teatralny

Subiektywne podsumowanie 37. Warszawskich Spotkań Teatralnych


NAJLEPSZY REŻYSER:
Grzegorz Jarzyna – „Iwona, księżniczka Burgunda” – Koprodukcja Theatre of Nations (Moscow)i TR Warszawa we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza i Instytutem Polskim w Moskwie
Anna Augustynowicz – „Ślub” – Teatr Współczesny w Szczecinie i Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu
Wiktor Rubin – „Żony stanu, dziwki rewolucji, a może i uczone białogłowy” – Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy
Monika Strzępka – „Triumf woli” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie

NAJLEPSZY SPEKTAKL:
„Iwona, księżniczka Burgunda” reż. Grzegorz Jarzyna – Koprodukcja Theatre of Nations (Moscow)i TR Warszawa we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza i Instytutem Polskim w Moskwie
„Wszystko o mojej matce” reż. Michał Borczuch – Teatr Łaźnia Nowa w Nowej Hucie
„Ślub” reż. Anna Augustynowicz – Teatr Współczesny w Szczecinie i Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu
„Punkt zero. Łaskawe” reż.Janusz Opryński – Teatr Provisorium z Lublina
„Wyspa” reż. Grzegorz Bral – Teatr Pieśń Kozła z Wrocławia

NAJLEPSZA AKTORKA:
Magda Grąziowska – „Harper” – Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach

NAJLEPSZY AKTOR:
Grzegorz Falkowski – „Ślub” – Teatr Współczesny w Szczecinie i Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu
Łukasz Lewandowski – „Punkt zero. Łaskawe” – Teatr Provisorium z Lublina

NAJLEPSZA MĘSKA ROLA DRUGOPLANOWA:
Michał Majnicz – „Triumf woli” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie
Krzysztof Globisz – „Podopieczni” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie

NAJLEPSZA ŻEŃSKA ROLA DRUGOPLANOWA:
Sonia Roszczuk – „Żony stanu, dziwki rewolucji, a może i uczone białogłowy” – Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy
Monika Frajczyk, Marta Nieradkiewicz, Dorota Pomykała, Anna Radwan, Dorota Segda, Małgorzata Zawadzka – „Triumf woli” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie
Eliza Borkowska – „Punkt zero. Łaskawe” – Teatr Provisorium z Lublina

NAJLEPSZA SCENOGRAFIA:
Barbara Hanicka – „Podopieczni” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie
Michał Korchowiec – „Żony stanu, dziwki rewolucji, a może i uczone białogłowy” – Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy

NAJLEPSZA MUZYKA:
Jean Claude Acquaviva, Maciej Rychły – „Wyspa” – Teatr Pieśń Kozła z Wrocławia
Stefan Wesołowski – „Triumf woli” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie

NAJLEPSZE KOSTIUMY:
Arek Ślesiński – „Triumf woli” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie
Anna Nykowska – „Iwona, księżniczka Burgunda”- Koprodukcja Theatre of Nations (Moscow)i TR Warszawa we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza i Instytutem Polskim w Moskwie

NAJLEPSZE VIDEO:
Marta Nawrot – „Iwona, księżniczka Burgunda”- Koprodukcja Theatre of Nations (Moscow)i TR Warszawa we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza i Instytutem Polskim w Moskwie

NAJLEPSZA REŻYSERIA ŚWIATŁA:
Felice Ross – „Iwona, księżniczka Burgunda”- Koprodukcja Theatre of Nations (Moscow)i TR Warszawa we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza i Instytutem Polskim w Moskwie
Jacqueline Sobiszewski – „Wszystko o mojej matce” – Teatr Łaźnia Nowa w Nowej Hucie

NAJLEPSZA CHOREOGRAFIA:
Ivan Perez Aviles – „Wyspa” – Teatr Pieśń Kozła z Wrocławia
Maćko Prusak – „Podopieczni” – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie

NAJWIĘKSZA NIESPODZIANKA:
„Iwona, księżniczka Burgunda” reż. Grzegorz Jarzyna – Koprodukcja Theatre of Nations (Moscow)i TR Warszawa we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza i Instytutem Polskim w Moskwie
„Wszystko o mojej matce” reż. Michał Borczuch – Teatr Łaźnia Nowa w Nowej Hucie

37. Warszawskie Spotkania Teatralne


Znamy już program 37. Warszawskich Spotkań Teatralnych!!!

W tym roku obejrzymy 9 spektakli:
– 31 marca – „Wyspa” reż. Grzegorz Bral, Teatr Pieśń Kozła z Wrocławia ,
– 1 kwietnia – „Ślub” reż. Anna Augystynowicz, Teatr Współczesny w Szczecinie i Teatr Dramatyczny w Opolu,
– 2 kwietnia – „Iwona, księżniczka Burgunda” reż. Grzegorz Jarzyna, Koprodukcja Theatre of Nations (Moscow) i TR Warszawa,
– 4 kwietnia – „Podopieczni” reż. Paweł Miśkiewicz, Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie,
– 5 kwietnia – „Harper” reż. Grzegorz Wiśniewski, Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach,
– 7,8 kwietnia – „Punkt zero. Łaskawe” reż. Janusz Opryński, Teatr Provisorium z Lublina,
– 8 kwietnia – „Żony stanu, dziwki rewolucji, a może i uczone białogłowy” reż. Wiktor Rubin, Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy,
– 9 kwietnia – „Wszystko o mojej matce” reż. Michał Borczuch,Teatr Łaźnia Nowa w Nowej Hucie,
– 10, 11 kwietnia – „Triumf woli” reż. Monika Strzępka, Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie,
– 11 kwietnia – „Najgorszy człowiek na świecie” reż. Anna Smolar, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu.

Bilety już w sprzedaży :)

Więcej informacji o spektaklach i imprezach towarzyszących znajdziecie na stronie: http://www.warszawskie.org/

Festiwal Nowe Epifanie / Gorzkie Żale

1 marca 2017 startuje VIII interdyscyplinarny festiwal wielkopostny – Nowe Epifanie/Gorzkie Żale organizowany przez Centrum Myśli Jana Pawła II.

Mottem tegorocznej edycji festiwalu są słowa Chrystusa wypowiedziane na Krzyżu do umiłowanego ucznia Jana (J 19,27) OTO MATKA TWOJA. Główną ideą artystyczną jest więc interpretacja motywu matki, na wielu poziomach. Program skonstruowany został w oparciu o dialog i poszanowanie różnych religii, światopoglądów, postaw i form ekspresji. Większość wydarzeń festiwalowych to premiery – w tym koprodukcje z teatrami i innymi instytucjami kultury – są też pokazy gościnne rzadko wystawianych utworów. *

W programie Festiwalu jest kilka ciekawych propozycji dla teatromanów:
– 3 marca – w Muzeum Narodowym będzie prezentowany „Lament” reż. Tomasz Cyz,
– 9 marca – premiera spektaklu „Wyzwolenie” reż. Krzysztof Garbaczewski w Teatrze Studio, kolejne pokazy 10,12,14,15,29-31 marca,
– 17 marca – premiera spektaklu „Historia Jakuba” reż. Ondrej Spišák w Teatrze Dramatycznym, kolejne pokazy 18-21 marca,
– 22 marca w Teatrze Dramatycznym będzie można zobaczyć spektakl w reż. Pawła Passiniego „Matki”,
– 24 marca w Teatrze studio odbędzie się premiera spektaklu Mikołaja Mikołajczyka „Łomatko”,
– 25-26 marca w Instytucie Teatralnm im. Zbigniewa Raszewskiego będzie prezentowany spektakl autorski Redbada Klijnstry „Matko jedyna!”,
– zaprezentowane zostaną także spektakle dla młodych widzów „Mater Dolorosa” Darii Kopeć i Kacpra Kuszewskiego oraz „Pasja” Wiesława Hejno.

Szczegółowe informacje znajdziecie na stronie Festiwalu: http://noweepifanie.pl/

* materiały promocyjne Festiwalu Gorzkie Żale

Styczniowe premiery

W styczniu czekają nas następujące premiery:

– 14.01. „Szabasowa dziewczyna”, reż.Marcin Sławiński, Teatr Żydowski,
– 20.01. „Sonata widm”, reż.Markus Öhrn, Teatr Nowy,
– 20.01. „SPA, czyli Salon Ponętnych Alternatyw”, reż.Emilian Kamiński, Teatr Kamienica,
– 20.01. „Cafe Sax”, reż.Cezary Domagała, Teatr Rampa,
– 21.01. „Kuroń. Pasja według św. Jacka”, reż.Paweł Łysak, Teatr Powszechny,
– 21.01. „Psie serce”, reż.Maciej Englert, Teatr Współczesny,
– 27.01. „Berlin Alexanderplatz”, reż.Natalia Korczakowska, Teatr Studio.

Grudniowe premiery

W grudniu czekają nas następujące premiery:

– 9.12. „Harpen”, reż. Natalie Ringler, Teatr Dramatyczny,
– 9.12. „Żyjemy w najlepszym z możliwych światów”, Teatr SOHO,
– 10.12. „Garderobiany”, reż. Adam Sajnuk, Teatr Narodowy,
– 11.12. „(MASKA)RADA GMINY”, reż. Natalia Fijewska-Zdanowska, Teatr Młyn,
– 15.12. „Strachu NIE MA”, reż. Łukasz Chotkowski, Teatr Powszechny,
– 16.12. „Szosza”, reż. Karolina Kirsz, Teatr Żydowski,
– 17.12.”Idioci”, reż. Maja Kleczewska, Teatr Collegium Nobilium,
– 17.12. „Wbrew swojej woli”, Grupa Supermarket, Teatr SOHO,
– 18.12.”KALASHNIKOV, czyli pieśni bałkańskie”, reż. Zbigniew Zamachowski, Teatr Collegium Nobilium,
– 20.12.”Lekcja stepowania”, reż. Krystyna Janda, Och-teatr,
– 20.12. „Bydło”, reż. Jacek Poniedziałek, Teatr Studio,
– 30.12. „TUTLI-PUTLI”, reż. Magdalena Miklasz, Teatr Dramatyczny.

Dopalacze. Siedem stopni donikąd


Teatr Kamienica, jest jedynym warszawskim prywatnym teatrem, który poza działalnością komercyjną, ma misję – za cel obrał sobie bowiem produkcję spektakli edukacyjnych dla młodzieży, zapełniając tym samym istniejącą na „rynku” teatralnym niszę. Pierwszym tego typu spektaklem była adaptacja głośnego reportażu Kaia Hermanna i Horsta Riecka opisującego historię narkomanki Christiane F. – „My dzieci z dworca zoo” w reż. Giovanniego Castellanosa. Spektakl z sukcesem grany jest od kilku lat. Dyrektorzy teatru, Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło, temat uzależnienia młodzieży od substancji psychoaktywnych postanowili kontynuować, tym razem przyglądając się dopalaczom, najpopularniejszych obecnie narkotykom. Zaprosili do współpracy Wawrzyńca Kostrzewskiego i Justynę Bargielską, którzy na zamówienie sztukę napisali.

„Dopalacze. Siedem stopni donikąd” prezentowany jest na dużej scenie teatru Kamienica. Minimalistyczna scenografia (Maria Matylda Wojciechowska) przyciąga wzrok, intryguje widza. Ograniczona do ustawionych na scenie płyt i trzech sześcianów pełniących funkcję siedzisk, wykonana w bieli, ma być jedynie ekranem. Ekranem, na którym przez cały spektakl wyświetlane są przyciągające wzrok wizualizacje, bombardujące intensywnością mozaiki, zlepki popularnych memów i filmików. W tle dudni elektroniczna muzyka, nadającą rytm poruszającym się na scenie postaciom, wprowadzająca w trans.

Bohaterami spektaklu Wawrzyńca Kostrzewskiego są współcześni młodzi ludzie, przedstawiciele pokolenia C – wychowani w rzeczywistości cyfrowej, w której Internet i social media są nieodłączną częścią życia. Stale podłączeni do sieci, ale nie w celu zdobywania informacji, ale tworzeniu nowych treści. Nabyte w sieci wzorce zachowań przenoszą do realnego życia, chcą zastaną rzeczywistość kreować, chcą być aktywni, chcą tworzyć, chcą budować, mieć kontrolę, a nie podporządkowywać się obowiązującym normom, hierarchii i autorytetom. Ciągle potrzebują nowych wrażeń, doświadczeń, przeżyć. Chcą żyć intensywnie, a dopalacze mogą w tym pomóc, zwłaszcza, że są łatwo dostępne w istniejących legalnie sklepach „kolekcjonerskich”. Asia (Olga Sarzyńska) dealera dopalaczy poznaje przypadkiem, czekając na nocny autobus w centrum miasta. Zaciekawiona, łaknąca eksperymentów, sięga po tabletkę, potem po kolejną i tak wpada w nałóg. Dopalacze doprowadzają ją do śmierci. Historia Asi, jest historią jedną z wielu, uniwersalną, mogącą przytrafić się każdemu młodemu człowiekowi, który po dopalacze sięgnie. Ale czy spektakl faktycznie może młodego widza poruszyć? Ustrzec przed zgubnym wpływem dopalaczy na jego organizm? Nie wiem.

Odniosłam wrażenie, że „Dopalacze. Siedem stopni donikąd” w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego są spektaklem – eksperymentem, zlepkiem różnych form, bowiem mamy tu odniesienia do debaty, eksperymentu medycznego, spektaklu obyczajowego, tak jakby twórcy szukali języka, formy, która trafi do młodego widza i przyniesie pożądany efekt – refleksję. Scena rozmowy Asi z jej chłopakiem o relacjach międzyludzkich, która kończy się łyknięciem tabletki, czy powtarzana jak mantra opowieść Asi, o doświadczeniach z dopalaczami kończąca się „złotym strzałem”, to sceny „perełki”, niezwykle poruszające, piękne. Szkoda, że stanowią jedynie wyjątek. Dominuje tu bowiem pedagogiczny bełkot rodem z nielubianych przez uczniów moralizatorskich pogadanek na godzinach wychowawczych. Pogadanek, które bombardują informacjami, nieprzekładalne na emocje, doświadczenia młodzieży, nie przynoszą pożądanego efektu. I tak trochę z „Dopalaczami. Siedem stopni donikąd” Kostrzewskiego jest. Przeładowany dydaktyzmem, emocji dotyka tylko chwilami, nie porusza, a szkoda, bo idea słuszna i reżyser zdolny…

Plakat źródło: http://teatrkamienica.pl/pl/

Ocena:

Smutki tropików


29 listopada w Teatrze Collegium Nobilium odbyło się czytanie performatywne „Smutków tropików” Mateusza Pakuły, tekstu znanego teatralnej publiczności z inscenizacji Pawła Świątka (2013) w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie.

Pakuła pisząc dramat inspirował się tekstem Claude Levi-Straussa („Smutek tropiku”), w którym słynny etnograf stwierdza – „Nienawidzę podróży i podróżników.” – dając wyraz temu, że nie czuje się dobrze na Zachodzie, ani w swoim stuleciu. Podobne odczucia towarzyszą bohaterom dramatu Pakuły, współczesnym młodym ludziom, przyzwyczajonym do europejskiego standardu życia, znużonym i rozkapryszonym, potrzebującym bodźców do działania, łaknących ekstremalnych doznań i silnych emocji, które wybiją ich z marazmu popkulturowo-medialnej sieczki, pozwolą odkryć istotę „prawdziwego” życia. Środkiem umożliwiającym spojrzenie na świat z innej perspektywy stają się podróże, coraz tańsze i łatwiej dostępne. Amatorzy wypraw za cel swych wyjazdów obierają nie kraje „popularne” jak Egipt czy Tunezję, ale te „trudniejsze” gwarantujące zetknięcie się z tym wszystkim, czego w Europie doświadczyć się nie da – z ekstremalną biedą, przemocą, wojną, okrucieństwem. Doświadczenie Orientu właściwie nic w amatorach-podróżnikach nie zmienia, nie zmusza do refleksji, nie rozwija, bowiem nie pragną „uczestniczyć”, dogłębnie poznawać „innego” lecz ogarnięci znieczulicą, skoncentrowani wyłącznie na sobie, karmią własne ego – pstrykając kolejne „ekstra foty” i mechanicznie kolekcjonując ekstremalne doznania. Podróż mająca być sposobem na oderwanie się od zepsutej cywilizacji europejskiej, w efekcie okazuje się czysto konsumpcyjną, pustą rozrywką.

Bohaterów spektaklu Katarzyny Łęckiej, bowiem nie jest to klasyczne czytanie „z kartek przy stoliku”, poznajemy w ich „naturalnym środowisku”, miejscu nieodłącznie kojarzącym się z amatorami podróży – na polu namiotowym. Gdy zajmujemy miejsca na widowni, aktorzy już są na scenie, lecz na pierwszy rzut oka niewidoczni. Zamknięci w niewielkich namiotach, delikatnie oświetlonych turystycznymi lampkami, nieruchomi, samotni. Ich obecność zdradzają jedynie majaczące na ściankach cienie. W tle słychać wywołująca na plecach ciarki muzykę (Iza Szoszkiewicz), tajemniczą, niepokojącą. Tył sceny jest ekranem, na którym w zbliżeniu będziemy obserwowali twarze bohaterów, kolejno opowiadających nam doświadczenia z odbytych podróży. Katarzyna Łęcka do współpracy zaprosiła młodych, zdolnych aktorów: Karolinę Bacię, Martynę Dudek, Justynę Kowalską, Michała Karczewskiego, Macieja Łagodzińskiego i Piotra Tołoczkę. Aktorów z pokolenia Z. Pokolenia, dla którego nowe technologie zdają się być wyssane z mlekiem matki, a potrzeba dostarczania ciągle nowych wrażeń, eksperymentowania zdaje się być dominująca. Amatorzy podróży u Łęckiej wygłaszają monologi ze wzrokiem wbitym w ekrany telefonów komórkowych i komputerów, choć domyślamy się, że z tych urządzeń aktorzy czytają tekst dramatu, nie zmienia to faktu, że efekt jest piorunujący. Bohaterowie zdają się być totalnie zamknięci na świat zewnętrzny, pogrążeni jedynie w swoich własnych myślach, wirtualnej rzeczywistości, zdają się być wyzbyci naturalnych spontanicznych odruchów, puści. Emocje można dostrzec jedynie w zbliżeniach, rejestrowane czujnym okiem kamery podążającym za kolejnymi postaciami dramatu, śledzącym każdy gest, grymas twarzy. „Smutki tropików” w inscenizacji Katarzyny Łęckiej są krytyką współczesnego podłączonego do sieci świata. Świata, w którym budujemy swój wizerunek nie przez zbieranie doświadczeń, autentyczne przeżywanie tego co dzieje się wokół, poznawanie drugiego człowieka, ale świata, w którym życie upubliczniamy w mediach społecznościowych, kreujemy wrzucając tysiące zdjęć z podróży i nic nieznaczących informacji.

Świetne :)

Listopadowe premiery

W listopadzie czeka nas kilka premier:

– 3.11. „Jaskinia”, reż. Arek Tworus, Teatr Studio,
– 3.11 „Dopalacze. Siedem stopni donikąd”, reż. Wawrzyniec Kostrzewski, Teatr Kamienica,
– 4.11. „VLADIMIR”, Kooprodukcja Teatr Ekipa & Teatr Druga Strefa,
– 7.11. „Bal w operze”, reż. Anna Sroka-Hryń, Teatr Collegium Nobilium,
– 18.11. „Chłopcy”, reż. Stanisław Grochowiak, Teatr Polonia,
– 19.11. „Czego nie widać”, reż. Andrzej Nejman, Teatr Kwadrat,
– 26.11. „Matka Courage i jej dzieci”, reż. Michał Zadara, Teatr Narodowy.

Aktorzy-amatorzy poszukiwani!!!

Fundacja Uniwersytetu w Białymstoku zaprasza do współtworzenia spektaklu inspirowanego „Czarnobylską modlitwą” Swietłany Aleksijewicz.

Umiejętności sceniczne nie są wymagane.

Pierwsze spotkanie warsztatowe:
poniedziałek, 14 listopada, godz. 18.00-21.00 w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski (sala kolebkowa)

Kolejne spotkania:
wtorek, 15 listopada, godz. 18.00-21.00 (warsztaty)
niedziela, 20 listopada (próby)
poniedziałek, 21 listopada (próby)
wtorek, 22 listopada (próby)
Godziny zostaną ustalone z grupą i dostosowane do możliwości uczestników.

Stworzony wspólnie spektakl pokażemy publiczności 22 listopada, o godz. 19.00, w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.

Zgłoszenie udziału w projekcie odbywa się poprzez wypełnienie formularza on-line: http://goo.gl/forms/AHzthwq2N9TWA1fj2/

Termin nadsyłania zgłoszeń: 8 listopada

Więcej na temat projektu: http://fundacja.uwb.edu.pl/359-modlitwa-teatr-powszechny-nowy-projekt
oraz: https://www.facebook.com/events/1757764044474013/

TR.DOC

W dniach 17-20 listopada w TR Warszawa odbędzie się przegląd spektakli dokumentalnych „TR.DOC”.

Prezentowane będą trzy przedstawienie inspirowane prawdziwymi historiami:
– 17 i 18 listopada „Kim.Gra” w reżyserii Elżbiety Depty,
– 18-19 listopada „Piłkarze” w reżyserii Małgorzaty Wdowik,
– 20 listopada „Warsaw calling” w reżyserii Tomasza Szczepanka.

Bilety dostępne na stronie: https://trwarszawa.ebilet.pl///

« Starsze wpisy